الهه ی ناز.....

هر روزی که عشق را درک کنی آن روز مقدس است

الهه ی ناز.....

هر روزی که عشق را درک کنی آن روز مقدس است

مشخصات بلاگ
طبقه بندی موضوعی
بایگانی

بعضی آدما آنقدر توی دلت بزرگ جلوه میدن

   که دوست داری اندازه ی نوشیدن یک استکان چای هم شده

                    ازش سهم داشته باشی

میگفت : گاهی آدما دلشون برای کسی تنگ میشه

                   اما نمیدونن برای کی ؟؟

                    فقط میدونن که دلتنگ هستن

این جور مواقع ضمیر ناخودآگاه یاد کسی افتاده که دوسش داشته

اما ضمیر آگاه اونو به خاطر نمیاره

من همانم , بنده ای با هر گناه

اشتباه در اشتباه در اشتباه


تو همانی که مرا می بخشی ام

که به تو آورده ام بازم پناه





غزلی از شیخ داود صمدی آملی که به اشتباه به مولوی منتسب شده است👇



اَهلِ نَماز میشَوَم، جُمله نیاز میشَوَم

سوی حِجاز میشَوَم "باز مُقابِلَم تویی"


باده ی ناب میشَوَم، شِعر و کِتاب میشَوَم

یِکسَره خواب میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی"


هَمرَهِ موج می شَوَم، راهیِ اوج میشَوَم

فوج به فوج میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی"


سایه ی ماه میشَوَم، دَر تَهِ چاه میشَوَم

راهیِ راه میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی"


توی رَواق میشَوَم، کُنجِ اُتاق میشَوَم

بَسته به طاق میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی"


اینهَمه مَرد میشَوَم، مَخزَنِ دَرد میشَوَم

ساکِت و سَرد میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی"


اَز هَمه دور میشَوَم، نقطه ی کور میشَوَم

زِنده به گور میشَوَم،"باز مُقابِلَم تویی"


هَمدَمِ خار میشَوَم، بی کَس و یار میشَوَم

بَر سَرِ دار میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی !



شاعر: شیخ داود صمدی آملی


پناه میبرم به تو ..انیس روح و جان و تن

که هیچ خانه ای جز این پناه نمیدهد به من


پناه میبرم به تو ... اگرچه کوله ای گناه

به دوش میکشم ولی به تو میبرم پناه


قدم قدم گذشتم از حریم ِ خط کشی ِ تو

خطای من ببخش که باز شروع میکنم ز نو



پ .ن : شعر را بصورت کامل توی کانال شعرم گذاشتم


چشم های تو

     خالق شعرهایی است

که هر روز گل ها را عاشق میکند تا شکوفه دهند

  اینقدر چیزای عجیب و غریب دیدیم که پشتش نوشته بود

Made in china


که همین روزاست داستان های کتاب هم تغییر کنه

و بشه دهقان فداکار از چین

زاغکی قالب پنیری دید که روش نوشته چین

بجای تصمیم کبری هم مینویسن

تصمیم دخترکی از چین 

O___o

جای اینکه اینهمه گلایه کنی برای نداشته هات

کمی شکر گذار باش بخاطر اون داشته هات



اینجا

غروب و این همه نفس گیری

                  قدم قدم از این قفس میری

                                      چکار کنم که از منم سیری !!؟

تو را قسم به این دل ِ پر درد
                 بمون و سمت ِ صورتم برگرد
                                      ببین خمیده قامت ِ این مرد

دلم گرفته از خودم ... آری

                    از این همه شکستن و زاری

                                      چکار به قلب خسته ام داری ؟؟

تو رفته ای اگر چه می دانم

                    به پای تو همیشه می مانم

                                      که تو شدی عزیزتر از جانم

                                                                     

چون خدا هست غمی نیست اگر غم داری
چه بسا اندکی ایمان به خودت کم داری

تکیه بر لطف خدا کن به مسیری که در آن
وحشت از غربت و دردهای دمادم داری


مالک و صاحب ِ ما نیست مگر ذات خدا
از چه اینگونه پریشانی و ماتم داری ؟


به روز میشود ...